Wat voor de één zo normaal lijkt is voor de ander een grote uitdaging

Ik zie hem nog mijn auto instappen, lichtelijk nerveus, een capuchon over zijn hoofd getrokken en met een onzekere houding. Zonder oogcontact te maken en met een binnensmondse begroeting “Yo, alles chill” stapt hij in.

Ik besluit niet direct weg te rijden en ter plekke met hem in te checken. We hebben elkaar al vaker gezien, dus ik weet dat dit voor hem niet de manier is waarop we elkaar begroeten en van start gaan met onze sessie. En dus ben ik nieuwsgierig naar wat ervoor heeft gezorgd dat hij er vandaag zo bij zit. Na mijn vraag om in te checken valt er een lange stilte. Een stilte die zolang duurt, dat die zelfs voor mij ook beladen voelt. Uiteindelijk maakt hij de keuze om zijn emoties met mij te delen. Hij checkt in met de woorden hopeloos, verdrietig en eenzaam. Ik vraag hem of het voor hem oké is om zijn verhaal te delen waardoor hij deze emoties ervaart. En of we dat gesprek aan kunnen gaan met oogcontact en zonder capuchon over zijn hoofd. Hij zet zijn capuchon met wat tegenzin af en blijft voor zich uitkijken. En pas dan zie ik een grote pleister zitten op zijn linkerwang. Ik begrijp nu ook direct de capuchon en het wegkijken. Ik vraag hem of hij me wil vertellen wat er is gebeurd.

Vol schaamte en zoekend naar woorden vertelt hij me dat hij zichzelf heeft gesneden met scheren. Dat hij via YouTube een filmpje had opgezocht waarop hij kon zien hoe hij dat moest doen. En dat dit gepaard ging met een hoop gevloek, getier en uiteindelijk met een snee in zijn wang. “En wat zorgt ervoor dat je je er zo ongemakkelijk over voelt?”, vraag ik hem?

Hij voelt zich dom en onhandig en ik zie zijn pleister nat worden van de tranen. “Voel je je alleen dom en onhandig of is er nog meer?”, vraag ik hem. Hij antwoordt dat hij baalt dat zijn vader er niet is, dat hij zoveel dingen zelf moet uitvinden en geen idee heeft waar hij moet beginnen. Daarom voelt hij zich eenzaam en verdrietig en hij wil zijn moeder er niet mee lastig vallen. “Dat is toch anders”, zegt hij.

Ik besluit deze sessie aandacht te geven aan dat wat hij mist, waar hij ondersteuning bij nodig heeft en samen zoeken we naar een oplossing waardoor hij het gevoel krijgt dat hij er niet alleen voor staat. En natuurlijk vertel ik hem dat als hij zich er prettiger bij voelt, hij zijn capuchon weer op mag doen 😉.

Heeft jouw puber het moeilijk? En zoeken jullie een eigenwijze coach/begeleider die verder kijkt dan alleen het gedrag? Neem dan eens contact op met Ernst-Jan, hij vertelt je graag mee over zijn eigenwijze werkwijze.

Als de lucht roze kleurt

Het is vroeg in de ochtend als ik Pien ophaal bij haar baasjes en samen met haar naar onze werklocatie wandel. Het is windstil en de zon doet hard haar best om de hemel wat licht te brengen. Deze wandeling loop ik altijd in stilte om verbinding te maken met mezelf en met de hond die mee gaat werken. Het is een in-check momentje voor ons beide. Hoe voelen we ons en hebben we nog iets nodig vandaag? Pien is zoals altijd enorm blij en enthousiast en ik voel me heel goed, in balans, krachtig. Terwijl ik dat opmerk hoor ik een vervelend stemmetje in mijn hoofd die zegt “hoe kan dat nou? Dat is niet normaal joh, dat het goed met je gaat! Mis je haar dan wel echt? Vind je het niet erg?” Mijn ego heeft blijkbaar moeite met de balans die er in mij is.

Niet veel later arriveren Pien en ik op de locatie en zet ik alles klaar voor onze eerste afspraak die dag. Als alles op z’n plek staat, het theewater kookt en de ruimte zich vult met heerlijke meditatieve muziek is het tijd om nog even verder de stilte in te gaan, zodat ik de sessie kan starten vanuit de juiste energie. Als ik de stilte op zoek voel ik dat de woorden die mijn ego heeft uitgesproken mij diep hebben geraakt. Ik observeer wat er nog meer is en realiseer me dat ik het gemis en de pijn van het verdriet altijd met me mee draag. Het heeft een hele grote ruimte gekregen in mijn systeem. Alles heeft een ruimte: verdriet, angst, ongeduld, hoop, liefde en ga zo maar door. Daardoor is er een balans en voel ik me goed en krachtig. Er is geen weerstand; alles kan er mag er zijn. En elke dag opnieuw stem ik af op dat wat aandacht van mij nodig heeft.

Terwijl ik me dit realiseer voel ik een energie achter me staan, ik “kijk” wie het is maar kan het niet plaatsen. Dan voel ik een hand op mijn schouder en een stroming van liefdevolle energie. “Doe je ogen open”, zegt de man. Ik open mijn ogen en zie dat de lucht roze is gekleurd en ik weet dat Liv bij me is, ze is altijd bij me. Een gevoel van dankbaarheid, liefde en verdriet overheerst, voor het leven, voor de dood, voor mijn reis in dit leven en voor mijn bijzondere werk. Mijn ogen vullen zich met tranen als ik de energie bedank dat hij er was en niet veel later sluit ik de stilte af, terwijl Pien dicht tegen me aan ligt. Het is tijd om aan het werk te gaan, anderen te leren wat leven vanuit liefde en je hart je brengt. En mijn ego? Die heb ik de rest van de dag niet meer gehoord ;-).


We gaan er even tussenuit…

We gaan er even tussenuit - BoVertelt

We gaan er even tussenuit

Nee, we gaan niet op vakantie, maar we gaan de komende maand wel volledig offline. En dat doen we, omdat we voelen dat het nodig is.

Dit jaar was voor ons privé heel pittig, want voor ons begon op 6 december 2019 de grootste nachtmerrie ooit; het verlies van ons meisje Liv. Het verlies van een kindje waar we zo lang naar hadden verlangd, over hadden gedroomd en over hadden gefantaseerd. Een kindje dat na 10 weken voor het eerst contact maakte met Joyce en haar de meest bijzondere spirituele ervaring ooit gaf. In de daaropvolgende 10 weken zorgde ze voor een bron van warmte, liefde en vertrouwen in ons leven. Het was een feestje. Een feestje dat na een zwangerschap van 20 weken en 5 dagen een abrupt einde kreeg. De lichten sprongen aan, het geluid ging uit en toen werd het oorverdovend stil in ons leven. Op 16 december 2019 werd Liv geboren en maakte zij ons papa en mama. Een periode van liefde, dankbaarheid, nederigheid maar ook van intens gemis en verdriet brak aan.

Maar we moesten wel verder, als ouders zonder kindje. En dat deden we op ons eigen tempo met heel veel uitdagingen op ons pad. We moesten onszelf en ons leven opnieuw vormgeven. En dat doen we tot op de dag van vandaag eigenlijk nog steeds. Want wie zijn wij nu na dit grote verlies? Wie zijn wij als ouder zonder kind? Als personen die rouwen? Wie zijn wij nu er zoveel in en om ons heen is veranderd? Er zijn bijzondere en liefdevolle mensen bijgekomen in ons leven, maar helaas zijn er ook mensen afgevallen. En met dat laatste hadden we nooit rekening gehouden. En dus rouwen we ook daar om. Om het gemis en het verdriet van mensen die ons dierbaar waren, maar inmiddels geen deel meer uitmaken van ons leven. Misschien omdat zij het niet aankunnen, misschien omdat wij zijn veranderd. Het doet pijn, echt… maar het is wat het is.

In de eerste maanden na het overlijden van Liv vroegen we het universum om de wereld stil te zetten, want alles om ons heen ging te snel door. We wilden wel mee, maar het ging niet, het was te snel en te veel. Maar toen kwam het coronavirus. De wereld stond stil, precies zoals we hadden gevraagd. En heel even voelde dat heel erg fijn, totdat het besef kwam van de impact van het virus. Een (schoon)moeder die vereenzaamde en achteruitging door haar dementie, werk dat stil kwam te liggen, inkomsten die uitbleven. Maar bovenal de sociale contacten die we zo hard nodig hadden, net als de knuffels, bleven uit. En ondertussen was er nog het ziekenhuis dat veel van onze aandacht vroeg, want alles, maar dan ook werkelijk alles werd onderzocht. En als je ons een beetje kent dan weet je dat wij niet zoveel kunnen met alle onderzoeken en kansberekeningen. En dus hebben we ook daarin op de rem getrapt. Het was genoeg en het was duidelijk, we hebben dikke vette pech gehad wat betreft het overlijden van Liv.

En terwijl de wereld stilviel en we zoveel dingen zo graag anders hadden gezien gingen we door. We besloten onze tijd te besteden aan de gratis snuffelcalls voor iedereen die behoefte had aan een gesprek en een luisterend oor. We schreven een online training voor mensen met hun eigen hond investeerden in ons bedrijf en bleven vooruit kijken. In juni ontstond er weer ruimte voor de sociale contacten en tegen de tijd dat het augustus was kwam er meer rust. De diepe dalen van de rouw leerden we te herkennen waardoor we beter konden begrijpen wat er met ons gebeurde.

Op de dagen dat we alleen maar konden rouwen en huilen gooiden we de agenda leeg en maakten we ruimte voor dat wat er mocht zijn: pijn, verdriet en stilte. Helaas werd dat niet door iedereen geaccepteerd en moest Ernst-Jan bij zijn werkgever de uitdaging aangaan om te kiezen voor wat hij nodig had. Het thema ‘grenzen aangeven’ is nog nooit zo aanwezig geweest in ons leven. Maar hij ging door totdat hij op een dag in oktober op gesprek moest komen en te horen kreeg dat hij zijn baan kwijt was om economische redenen. Eerlijk? We twijfelen aan die redenen, maar ook dit is wat het is. De strijd aangaan voelde niet goed voor Ernst-Jan en dus deed hij dat ook niet. Het geeft voor ons vooral aan hoeveel de wereld nog te leren heeft. En hoe anders bedrijven het zouden kunnen doen als ze in de basis beginnen met vertrouwen en een open communicatie met hun medewerkers. Om nog maar te zwijgen over het onbegrip dat er heerst rondom het thema rouw.

Maar we gaan door. Want we blijven in al het gemis, het verdriet, de pijn, de onwetendheid van mensen en de hardheid van de maatschappij geloven en vertrouwen in wie wij zijn als persoon. We zijn nog steeds open, warm, liefdevol en direct. En we vertrouwen erop dat alles is zoals het moet zijn. En dat alles wat wij meemaken van dienst kan zijn naar anderen toe en dat dan ook de ander in staat zal zijn om vanuit liefde te handelen.

En terwijl we doorgaan vinden we het ontzettend stom dat Liv niet bij ons mocht blijven, zijn we boos op moeder natuur dat ze ons dit heeft aangedaan, zijn we intens verdrietig omdat we ons meisje elke dag zo intens missen. Want het cliché is waar: “Het voelt alsof ze er altijd al is geweest”. Het is voor ons moeilijk te beseffen hoe ons leven was voordat zij werd geboren.

“Maar hoe kun je dan nog verder vanuit liefde en vertrouwen?”, zul je denken. Tja, door elke dag opnieuw te kijken naar wat er wél is. Enorm stom als we het zo opschrijven, maar het is wel echt zo! Onze praktijk groeit en ons klantenbestand is dit jaar uiteindelijk verdubbeld, ondanks de corona crisis. Ons werk wordt gezien, we hebben de SKJ-certificering binnen, mooie samenwerkingen bereikt, co-coach Pien in ons team verwelkomd. We hebben zoveel lieve mensen om ons heen die in ons geloven. Met wie we kunnen lachen, huilen en praten en waar alles mag ‘zijn’ en dat is echt alles waard. We stonden in het Algemeen Dagblad met een prachtig artikel, we ontvingen waanzinnige recensies en hebben samen mogen werken met de meest mooie coachees die een coach zich kan wensen. En dan hebben we het nog niet eens over de ontwikkeling die Joyce heeft doorgemaakt op spiritueel niveau. En dat alles maakt ons trots en dankbaar, want zo wordt de liefde en het vertrouwen verspreid en dat is wat onze Liv kwam brengen.

Maar nu gaan we er dus even tussenuit: vanaf morgen tot 2 januari zijn we offline. December wordt een maand van rouwen, tranen, gemis, liefde, samenzijn en van dankbaarheid. Want ondanks alle tegenslagen zijn we nog elke dag dankbaar voor alle inzichten en alle liefde die Liv ons heeft gebracht. En voor het feit dat we samen zo ontzettend sterk zijn.

Jullie mogen in de tussentijd natuurlijk alle (aan)vragen naar ons blijven sturen. Vanaf 2 januari pakken wij de draad weer op en zullen we jullie e-mails en berichtjes beantwoorden en alle aanvragen weer gaan inplannen.

Voor nu wensen we jullie allemaal een liefdevolle december maand toe. Zorg voor elkaar, vertel de mensen die je liefhebt wat je ze wilt vertellen, vertrouw op wat je voelt en geniet van de allerkleinste dingen in het leven, want morgen kan alles anders zijn.

“You don’t always need a plan. Sometimes you just need to trust, let go and see what happens”

Kun je niet tot januari wachten op onze berichtjes? Volg ons dan via onze privé accounts.

Het team van Bo Vertelt: Bo, Balou, Joyce en Ernst-Jan

Ernst-Jan en Joyce

Baasjes van Bo en Balou. Hebben een flinke dosis zelfkennis en hebben zich zelf geleerd te leven vanuit liefde.

‘To do’ or ‘Nog to do’: muurtje schilderen, honden wassen, bananenbrood bakken

To do or Nog to do - Bo vertelt

Dit zijn zomaar even drie uitvluchten die ik veel leuker vind om te doen dan bezig zijn met de SKJ-registratie. En toch besloot ik 3 maanden geleden om, samen met Joyce, mee te doen aan het EVC- traject. Dit traject is ondersteunend voor eenieder die deze certificering wil behalen als het gaat om de SKJ-registratie. De registratie is een landelijk keuringsmerk voor mensen die werken in de jeugdhulp of jeugdbescherming. Vanuit Bo Vertelt willen wij deze registratie graag behalen, omdat we niet alleen aanvragen krijgen via gemeentes, maar het ons ook helpt om onze toekomstplannen nog beter te verwezenlijken.

Afijn. Na een goed gesprek met EVC maakten we dus de keuze om dit traject te gaan doen en zo hadden we 15 weken de tijd om dit alles tot in de puntjes uit te werken. En uitwerken is hierin nogal groot, want dit traject is op HBO-niveau en voor mij persoonlijk, maar ook voor Joyce echt een uitdaging als het om de uitwerking gaat. Wij functioneren in de praktijk gemakkelijk op HBO-niveau, maar we leren en lezen allebei op MBO niveau. In dit traject betekent dit voor ons dus geen 80 uur werk, maar 160 uur werk. We moeten ons alle teksten en vragen eigen maken om het goed te kunnen vertalen naar de opdrachten. Gelukkig met als resultaat dat we de opdrachten wel op het HBO niveau kunnen uitvoeren.

Anyway so far so good zul je denken; je hebt 15 weken de tijd en je hebt de beschikking over een begeleider vanuit EVC gekregen die je bijstaat voor vragen en feedback. Niets is echter minder waar, daarom neem ik jullie graag mee in mijn struggles als het om deze lesstof gaat. Wie weet herken jij jezelf er wel in 😉.

Alles vanuit de certificering moet ik doen in een digitale wereld, dus geen boeken of naar een klaslokaal toe voor een gezamenlijk overleg, maar een karrenvracht aan documentatie, instructiefilmpjes, e-mails en handleidingen. En dus alleen, of nou ja met behulp van Joyce.

Ik moet het doen met een videocall waarin er mensen aanwezig zijn die gedragswetenschapper zijn of jeugdwerkers/hulpverleners. Velen van hen werken voor grote instanties en zitten heel erg op de inhoud. Ook lijkt het alsof zij dit traject er “even” bij doen. In mijn beleving runnen zij een druk huishouden, werken ze fulltime, ontwikkelen ze tegelijkertijd een nieuwe coachtool en is dit traject een appeltje eitje.

En ik? Ik heb het er moeilijk mee! Ik heb het moeilijk met alle HBO termen die worden gebruikt zoals bijvoorbeeld: provocatie, opportunisme en authenticiteit. En dan moet je je even bedenken hoe deze woorden eruitzien voor iemand zoals ik met dyslexie. En dat er even geen automatische spelling is in mijn hoofd (halleluja dat die bestaat op de PC), dan krijg je dus profokatie, oportunist, en auwtensiteit. Ik ben me er inmiddels ook van bewust hoe mijn proefwerken er vroeger op school uit gezien moet hebben 😉.

Ik vind het moeilijk om me te concentreren op dit traject. En ik zie dan ook regelmatig het gezicht van Joyce voor me als ik achter de pc plaatsneem en ik de eerste tien minuten heel serieus naar het beeldscherm kijk en zij vraagt “Zijn het leuke YouTube filmpjes?” Of de keren dat ik dacht heel geconcentreerd voor me uit te kijken en ze zei ”Welke uitvluchten ben je nu aan het bedenken?” Man, ik had met alle liefde alle muren in het huis willen schilderen, de honden gewassen, vers bananenbrood gebakken, de bedden opgemaakt en al het onkruid tussen de tegels weggehaald in de achtertuin.

Maar ik weet ook heus wel dat al die dingen me natuurlijk niet op het juiste concentratie punt brengen en gelukkig herkende ik mijn valkuilen. Daarom begon ik met het visualiseren van mijn einddoel; het behalen van de registratie. En hierdoor ontstond er genoeg motivatie om dagelijks tijd te besteden aan de papierwinkel. Maar daarnaast ontstond er nog meer!

Zo heb ik drie bedrijven benaderd waarmee ik heel graag wil gaan samenwerken, maar waarvan ik weet dat dat niet kan als ik geen SKJ-registratie heb. Hieruit ontstonden vervolgens drie hele mooie gesprekken, waarbij ze allemaal aangaven dat het SKJ- traject een taaie dobber is, maar als ik de registratie haal zeker mag terugbellen voor een persoonlijke kennismaking. En als klap op de vuurpijl hebben zij mij ook nog gekoppeld aan twee mensen die momenteel in hetzelfde traject zitten. Hierdoor heb ik nu dagelijks contact met deze mensen en kunnen we elkaar helpen en motiveren.

Voor mezelf heb ik op de koelkast de mooie projecten uitgeprint en opgehangen, dat is het doel! Dus de focus is er om ook de laatste schooluren vol te maken en alles door te sturen naar de accesor. Enne, er blijft natuurlijk altijd wat tijd over om naar YouTube te kijken 😉, aangezien er wel een limiet zit aan mijn focustijd.

Mijn kracht om te dromen en te visualiseren hoe het zal zijn zorgt ervoor dat ik dagelijks door de moeizame stof heen kom. Ik heb er vertrouwen in dat we het gaan halen, maar ik waardeer het wel enorm als jij met ons mee duimt.

Herken jij je in mijn ADHD-kwaliteiten en valkuilen en wil jij leren hoe je hier op een liefdevolle manier mee op kan gaan?

Kom gerust eens langs voor een snuffelsessie, iedereen vanaf 10 jaar is van harte welkom in onze praktijk!

Ernst-Jan van Wijk

Ernst-Jan van Wijk

Baasje van Bo en Balou, echtgenoot van Joyce. Leeft vanuit onvoorwaardelijke liefde. Is dol op buitensportactiviteiten en je kunt hem ‘s nachts wakker maken voor M&M’s.

Volg ons:

Joris de Drakendoder

joris de drakendoder - bovertelt

Joris de Drakendoder, zo noem ik mezelf de laatste tijd als mensen aan me vragen hoe het met me gaat. Ik voel mezelf Joris in een iets ander verhaal dan het origineel, waarin Joris erin slaagde de draak te doden en er vandoor ging met de dochter van koning.

Sinds een paar weken ben ik weer begonnen aan een volledige werkweek en probeer dingen weer “normaal” op te pakken. En met normaal bedoel ik de dingen die als vanzelfsprekend gingen voordat Liv afgelopen december stil werd geboren.

Ik merk aan mezelf dat elke ochtend als ik de kledingkast opendoe het voelt alsof ik een keuze moet maken uit welke maliënkolder ik aantrek. Ik stel mezelf de vraag: “Worden het de zwarte of de zilveren beenkappen, welk borststuk heb ik vandaag nodig, welke helm zal me beschermen?” En als laatste maak ik een keuze uit de lans of het zwaard.

Het harnas wat ik elke ochtend in gedachten aantrek beschermt me tegen de grote boze draak. En die draak staat voor mij metafoor aan de buitenwereld. Een wereld waarin verwachtingen een grote rol spelen. Die buitenwereld die begint als ik de voordeur uit loop en ik voel wat er daar allemaal van mij verwacht wordt. Ik word geacht op te letten in het verkeer, collega’s verwachten een reactie of oplossing op een e-mail, ik verwacht van mezelf een bijgewerkte mailbox. Dat ik alweer volledige werkdagen van 8 uur kan draaien en ook 8 uur gefocust blijf op het draaien van meerdere projecten tegelijkertijd.

En terwijl de dag voorbijgaat merk ik dat het harnas wat ik ’s morgens zo zorgvuldig heb uitgezocht scheurtjes begint te krijgen en mij na een bepaalde tijd niet meer beschermt tegen alle draken die ik tegenkom die dag. Als ik dan aan het einde van de dag naar huis rijd merk ik ook dat ik nog maar een stompje over heb van het zwaard wat ik had meegenomen. Alsof dat nog niet genoeg is, zitten er ook nog gaten in mijn borststuk van alle gevechten die ik heb gevoerd gedurende de dag. En met deze verwondingen rijd ik terug naar huis, naar de voordeur, naar mijn kasteel. En als ik daar de voordeur weer binnenstap voel ik me veilig en ervaar ik alleen maar liefde. Hier kan ik mijn harnas uit doen, is de bescherming niet meer nodig, zijn er geen draken of verwachtingen. Hier kan ik puur, zonder harnas en in mijn blote billen zijn wie ik ben in alles wat er is.

En dat heeft me doen nadenken over mijn grenzen en of ik deze kan zien om ze vervolgens ook aan te geven in de buitenwereld. Ik besefte me dat ik hulp nodig had omdat de draak te groot was om in mijn ééntje te verslaan. Die hulp heeft ervoor gezorgd dat ik in mijn logistieke functie weer mijn grenzen aangeef en er bewust voor kies om met minder grote draken het gevecht aan te gaan.

Hierdoor ervaar ik beetje bij beetje meer vertrouwen om de draak te lijf te gaan met een iets minder uitgebreid harnas. Mijn wens is dat ik niet meer de behoefte voel de draak te willen verslaan, maar dat ik er van een afstandje naar kan kijken, zodat ik zonder zorgen mijn kleding kan uitkiezen in de ochtend. En dat ik dan de veiligheid en liefde van mijn kasteel meeneem in mijn hart de buitenwereld in.

Herken jij het harnas in dit verhaal en voel jij de behoefte om met mij te delen hoe jouw harnas er uit ziet en wat voor functie die heeft? Dan ontmoet ik je graag in liefde.

Volg ons:

Ernst-Jan van Wijk

Ernst-Jan van Wijk

Baasje van Bo en Balou, echtgenoot van Joyce. Leeft vanuit onvoorwaardelijke liefde. Is dol op buitensportactiviteiten en je kunt hem ‘s nachts wakker maken voor M&M’s.

De kracht van persoonlijke ontwikkeling

De kracht van persoonlijke ontwikkeling

Met onze voeten in het witte zand, turend over de azuurblauwe Caribische zee voelen we dat alles wat wij de afgelopen jaren hebben geleerd en ontwikkeld tot uiting komt. Hoe heftig de afgelopen maanden ook zijn geweest, de twijfel over hoe we het verlies van onze dochter Liv verwerken en of dit wel ‘goed’ genoeg is voor de toekomst valt weg. Het is helemaal oké zoals het is, juist omdat het op onze eigen voorwaarden gaat ontstaat er rust. Ons antwoord op de veel gestelde vraag “hoe doen jullie dat?” is dan ook “we hebben een flinke dosis zelfkennis en ons zelf geleerd te leven vanuit liefde.” En in deze situatie gaan we weer terug naar de basis van alles wat we hebben geleerd de afgelopen jaren. En dat zorgt ervoor dat we het kunnen dragen, duidelijk voor ogen hebben wat we nodig hebben, maar ook wat we niet nodig hebben. Het is een continu proces van afstemmen op onszelf en onze omgeving.

In de afgelopen jaren hebben wij ons ontwikkeld in alles wat te maken heeft met zelfliefde, manifesteren, mediteren, het omgaan met emoties en het reflecteren daarop. We creëerden ons mooiste leven zoals wij dat in onze visualisaties voor ons zagen. We hebben geïnvesteerd in persoonlijke coachtrajecten, volgden verschillende opleidingen en we dagen onszelf nog dagelijks uit om te leven vanuit een positieve mindset. Het resultaat van deze persoonlijke ontwikkeling is nu duidelijk aanwezig en Bo & Balou zijn een groot onderdeel van deze ontwikkeling, omdat zij ons ook een spiegel voorhouden in ons gedrag en onze emoties.

Blijf nieuwsgierig

Een positieve mindset is vanuit onze visie een keuze, je kunt er altijd naar terug. Wat er ook gebeurt, hoe je je ook voelt en wat je ervaringen ook zijn, je hebt een keuze. Dat betekent niet dat je dan nooit de ‘negatieve’ emoties mag voelen. Deze emoties zijn juist van groot belang. Door ze te doorvoelen, te ervaren en ze er te laten zijn zorgt het ervoor dat je makkelijker terug kunt naar die positieve mindset. En door erkenning te geven aan alle emoties, positief of negatief, zul je op een andere manier leren kijken naar jezelf en je omgeving. Zo zijn wij gaan leren over het rouwen en schakelden we professionele hulp in om hier samen aan te werken.

Nu denk je misschien “wat heeft dat te maken met nieuwsgierig blijven?” Het antwoord is dat zelfreflectie belangrijk is als je wilt leren wie jij vanuit je hart bent en wilt zijn. Als je altijd nieuwsgierig blijft naar waarom je iets doet of voelt, wat het bij jou oproept of wat je misschien nodig hebt in het leven reflecteer je aan jezelf, positief of negatief. Vanuit daar kun je gaan onderzoeken, gesprekken aangaan, cursussen volgen of misschien wel boeken gaan lezen. De mogelijkheden om jezelf echt te leren kennen zijn tegenwoordig eindeloos.

Dus onze vraag aan jou is, “ben jij nieuwsgierig naar jezelf?” Zo nieuwsgierig dat je gelukkig, liefdevol en positief in het leven kunt staan? Als wij bij jou alle externe factoren weghalen en jij alleen nog maar jezelf ziet, weet jij dan wie je bent en wat jij vanuit je hart nodig hebt om deze levensstijl ook echt vast te kunnen houden?

De kracht van de keuze

Heb jij al langer de behoefte hebt om het anders te gaan doen en durf jij nieuwsgierig te zijn naar een leven vanuit je hart? Wil je leren wat jij ervoor nodig hebt om dat te kunnen gaan doen, maar heb je geen idee hoe? Realiseer je dan dat de eerste stap is om te beslissen dat je het vanaf nu echt anders wilt gaan doen. Je hebt hierin namelijk altijd een keuze. En als je nu een stem hoort zeggen dat jij het niet anders kunt doen stel jezelf dan de vraag of dat antwoord vanuit je hart of vanuit je ego komt.

Als je wilt leven vanuit wat je voelt i.p.v. wat je denkt dan is het noodzakelijk om aandacht te besteden aan jouw persoonlijke ontwikkeling. En daar ligt de kracht van de keuze, want je kunt ervoor kiezen om de mooiste versie van jezelf te ontwikkelen. Investeer in jezelf, ga de ontdekkingsreis aan en leer hoe je het verschil kunt herkennen tussen wat je voelt en wat je denkt. Een reis die je inzichten geeft over wie jij bent, waarom je bepaalde keuzes wel of juist niet maakt. Leer de stem van jouw ego kennen, maar ook de stem van je hart. Zodat je in de toekomst weet naar welke van de twee je wilt luisteren.

Hoe wij blijven leren

Wij blijven naar ons persoonlijk proces kijken en onderzoeken eerst waar iets vandaan komt of waar het op gebaseerd is. We blijven eerlijk naar onszelf in alles wat er op ons pad komt. Wij leren door het gesprek met elkaar en onze omgeving te blijven aangaan, door ons te blijven ontwikkelen met behulp van boeken en het volgen van cursussen en door te groeien met onze praktijk om samen met Bo & Balou zoveel mogelijk mensen te begeleiden om vanuit hun hart te gaan leven. Want wij zijn ervan overtuigd dat we op die manier met elkaar de wereld een stukje mooier kunnen maken.

Juist nu, in een tijd waarin veel dingen onzeker zijn en angst continu op de loer ligt kun je de keuze maken om het anders te gaan doen. Schrijf voor jezelf op wat jij anders wilt en kunt gaan doen en kijk dan eens waar je nu al mee kunt beginnen. Wil jij graag hulp bij het opschrijven van jouw wensen? Plan dan nu een gratis call met ons in. Wij helpen jou om in deze moeilijke tijd het begin te maken van jouw nieuwe toekomst. En ja, dat kun jij zelfs nu alles zo onzeker is!

Wij kijken er naar uit jou online te ontmoeten en jou te helpen een basis te creëren vanuit vertrouwen en liefde.

Klaar om meer te ontdekken?

Plan een gratis en vrijblijvende Snuffelcall met ons team.

Meer weten over de Snuffelcall? Lees hier dan verder ...

Volg ons:

Het team van Bo Vertelt: Bo, Balou, Joyce en Ernst-Jan

Ernst-Jan en Joyce

Baasjes van Bo en Balou. Hebben een flinke dosis zelfkennis en hebben zich zelf geleerd te leven vanuit liefde.

Verwachtingen

Verwachtingen - Bo vertelt

De verwachting van de ouder(s) tijdens het traject van het kind.

We zien het vaak gebeuren in onze praktijk, de hoge verwachtingen van de ouder(s), waarvan het kind een traject bij ons gaat volgen of volgt. Ongeacht met welk thema het kind bij ons komt of welk traject er wordt afgenomen, het is er bijna altijd.

Deze verwachting is er waarschijnlijk al vanaf de geboorte van het kind. Iedere ouder hoopt op een gezond kind, op een goede ontwikkeling, op een schooltijd waarin hij of zij veel vriendjes heeft, plezier ervaart, goede cijfers heeft op school en zo is de wenslijst nog veel langer. En dit is allemaal volkomen natuurlijk gedrag, want je wilt het beste voor jouw kind. Maar naast de verwachting die we als ouder(s) hebben is er ook nog de verwachting van de maatschappij. Een maatschappij waarin steeds meer dingen maakbaar worden en waarin het lijkt alsof er zoiets bestaat als het perfecte leven.

Is een 7 ½ niet goed genoeg?

Een tijdje geleden vertelde mijn coachee van 9 jaar oud dat ze een proefwerk mocht overmaken, om daarmee te proberen een hoger cijfer te halen. “Wat had je dan voor cijfer gehaald?”, vroeg ik haar. “Een 7 ½ “, antwoorde ze. De vraag die ik niet aan de coachee stelde, maar die wel in me op kwam was “waarom is een 7 ½ niet genoeg? Waarom leren we kinderen niet tevreden te zijn met het cijfer en motiveren we ze om een volgende keer die 8 of hoger te halen?” En dan is nog maar de vraag of dat ook echt haalbaar is voor het kind.

Zo hebben wij in onze praktijk ouders gehad die zelf invloed wilden uitoefenen op de inhoud van de sessies. “Kun je dan de 1e sessie werken aan het zelfvertrouwen en daarna gelijk doorgaan met de prestatiedruk die hij/zij ervaart?” Ook gebeurt het regelmatig dat ik kinderen met angst voor honden begeleid en dat de ouder(s) veel te grote stappen willen zetten, omdat hun probleem dan wordt opgelost. En ja, we begrijpen dat het vervelend is als je kind niet over straat durft omdat hij/zij bang is om honden tegen te komen. Of dat je wenst dat je kind gelukkig is en zelfvertrouwen heeft, omdat het dan simpelweg gelukkiger is. Maar mag het kind dat leren op zijn/haar eigen tempo en op zijn/haar eigen voorwaarden?

Prestatiedruk ervaren

Als ik dat zo allemaal ervaar en vervolgens de kinderen in onze praktijk begeleid die met mij praten over de prestatiedruk, voelen dat het nooit goed genoeg is, druk van school ervaren of zich afvragen hoe ze hun vader en moeder tevreden kunnen houden dan vraag ik me iets af. Ben jij je als ouder(s) bewust van de verwachtingen de jij/jullie gemerkt of ongemerkt uitoefenen op jullie kinderen?

Stel jezelf eens de vraag of jouw/jullie verwachtingen ook haalbaar zijn voor jouw kind. Is het reëel om te verwachten dat de angst van een kind makkelijker af te leren is dan de angst die je misschien als volwassenen hebt? Als jij een coachtraject zou volgen en jouw partner of kind wil beslissen over hoe en hoe snel jij dingen leert, hoe zou jij je dan voelen? Hoe voel jij je als je na je werk nog 2 afspraken hebt, moet schakelen in situaties en geen tijd hebt om even niets te doen? Zou je druk ervaren? Waarom is het dan wel oké om dit allemaal van de kinderen te verwachten?

Verwachtingen bespreekbaar maken

In onze praktijk maken we deze verwachtingen van jou als ouder bespreekbaar, laten we ouder(s) en kind ook samen een sessie doen, omdat jullie van elkaar kunnen leren. Bij ons mag alles er zijn, momenten van rust, stilte, blote voeten in het zand, spelen en knuffelen met de honden, actief werken aan thema’s, maar bovenal rust. Rust om te leren wat of wie hij/zij nodig heeft om samen met jou als ouder(s) weer verder te kunnen. Om vervolgens vanuit de basis van rust en vertrouwen te groeien naar datgene waar hij/zij echt gelukkig van wordt ongeacht de verwachtingen van anderen.

Zoek jij een eigenwijze coach voor jouw kind? Neem dan eens contact met mij op voor een snuffelsessie. En ik beloof je dat ik geen verwachtingen zal hebben.

Volg ons:

Ernst-Jan van Wijk

Ernst-Jan van Wijk

Baasje van Bo en Balou, echtgenoot van Joyce. Leeft vanuit onvoorwaardelijke liefde. Is dol op buitensportactiviteiten en je kunt hem ‘s nachts wakker maken voor M&M’s.

Als je iets voelt, maar niet kunt verklaren

Als je iets voelt, maar niet kunt verklaren

Al zolang ik me kan herinneren voel ik dingen aan. Situaties, energieën, emoties, alles komt voorbij. In één van mijn blogs benoem ik ook dat er een periode in mijn leven is geweest waarin er geen ruimte was voor het voelen. Als ik iets voelde en dat benoemde werd het vaak ontkracht. En als mensen maar vaak genoeg iets ontkrachten ga je vanzelf geloven dat je het mis hebt.

Gelukkig durfde ik op een gegeven moment keuzes te maken, waardoor er een aantal dingen veranderde in mijn leven. Ik creëerde ruimte om mezelf te ontwikkelen. En die ontwikkeling heeft me niet alleen veranderd en andere inzichten gegeven, maar heeft er ook voor gezorgd dat ik heb geleerd dat het voelen een heel groot onderdeel is van wie ik ben en wil zijn.

Waarom blijft het dan soms zo lastig om dat voelen er volledig te laten zijn? En uit te spreken wat ik voel, hoor of ervaar? Dat komt omdat ik niet alle antwoorden heb. Ik kan niet alles verklaren. Het is niet zwart of wit, het is gewoon wat het is. Ik kan doorgeven wat ik ervaar; een beeld, een woord, een emotie en soms ervaar ik zelfs een fysiek aanwezige belemmering (buikpijn, misselijk, verdriet). Maar ook ik kan dit niet altijd in de juiste context plaatsen.

Zo heb ik tijdens mijn zwangerschap heel vaak naar mijn buik gewezen en gezegd: ‘Dit is mijn intuïtie. Zij zorgt ervoor dat ik intuïtie kan omarmen, dat ik niet meer bang ben en dat ik het wil gaan delen’. Zo zei ik ook meer dan eens, als iemand vroeg wanneer ik uitgerekend was, ‘Maar de kleine komt eerder’, niet wetende waarom. En uiteindelijk werd Liv na ruim 20 weken al geboren. Als je je nu afvraagt of ik dat dan niet moeilijk vind, dat ik het niet kon plaatsen en achteraf pas besefte wat het betekende, dan is het antwoord: JA, zeker wel! Maar dat heeft geen zin. Die beredenering levert mij niets op. “Wat als” brengt mij niets.

De geboorte en het overlijden van Liv hebben mij verrijkt als mens. Het intense geluk en het intense verdriet voelen heeft iets bij mij opengezet. Hoe zwaar de contrasten ook zijn, zij heeft mij in contact gebracht met een andere wereld, een andere energie. Ik wist dat Liv mij iets kwam leren, dat zij mijn laatste schop onder de kont was voordat ik zou gaan omarmen wat ik kan. En daar ben ik haar dankbaar voor, hoe erg ik haar ook mis.

De balans tussen “normaal” en “zweverig” lijkt nu eindelijk zijn weg te vinden en dat zorgt ervoor dat ik klaar ben voor de volgende stap. Voor mij is er nu een balans in energie, waardoor ik volledig in mijn kracht sta om anderen te helpen. Coachend vanuit ratio, maar net zo belangrijk vanuit gevoel en intuïtie.

Vanuit mijn energetische en spirituele ontwikkeling van de afgelopen jaren ga ik het systemisch en energetisch werken nog meer verweven in onze coachtrajecten. Ook zal ik readings gaan geven voor eigenaren die vragen hebben aan hun hond.

En vanaf vandaag kun jij een reading bij mij boeken! Een reading waarin ik contact maak met jouw hond. Alle informatie die ik ontvang tijdens de reading schrijf ik op en zal ik aan jou teruggeven in een verslag. Meer informatie hierover vind je op onze aanbod pagina https://bovertelt.nl/aanbod-trajecten/.

Welke schop onder je kont heb jij nodig om echt te gaan doen wat je hart je ingeeft?

 

Volg ons:

Bo_Vertelt_Joyce

Joyce

Baasje van Bo en Balou, echtgenoot van Ernst-Jan. HSP’er , wordt heel gelukkig van salsa dansen en je kunt haar wakker ‘s nachts maken voor een patatje mayo.

Hoe Bo & Balou de zwangerschap en het overlijden van Liv hebben beleefd

In de eerste weken van de zwangerschap waren er momenten dat Balou me voor de voeten liep. En zoals zo vaak viel het me op, maar kon ik niet plaatsen waarom ze het deed. Op de momenten dat ze mij voor de voeten liep had ze naar mijn idee niets nodig dus ik aanschouwde het, maar deed er niets mee. Maar Balou werd met de week brutaler en rond week 8 of 9 van de zwangerschap begreep ik pas waarom.

Ik was moe, behoorlijk moe en op de momenten dat mijn lijf aangaf dat ik moest gaan rusten en ik eigenlijk eerst nog iets wilde afmaken (werk, de vaatwasser uitruimen, stofzuigen etc.) kwam Balou in beeld. Voor me staan, me blokkeren en later bleef ze tegen me opspringen. “Sta stil”, zei ze tegen me. Toen ik dat door had en mezelf die rust gaf kwam Balou tevreden bij me liggen en elke keer weer met haar kop op mijn buik. Zo lag ze dan zo’n 20 minuten om vervolgens een ander plekje op te zoeken in huis, ze had haar doel bereikt. Ik heb deze momenten elke keer weer als zo bijzonder ervaren. Balou en Liv hadden een lijntje samen, vraag met niet hoe maar de energie tussen die 2 was voor mij voelbaar.

Bo heeft in de periode van de zwangerschap weinig laten zien, ik denk dat hij voelde dat ik dit prima aan kon en dat ik goed in mijn vel zat. Voor mijn gevoel was hij wel bezig met wat er zou gaan veranderen en zocht hij af en toe bevestiging in onze verbinding samen. Die bevestiging gaf ik hem door wat vaker contact met hem te maken thuis, tijdens onze wandelingen en door met hem te praten over hoe dat straks zou zijn. Door zijn behoefte te erkennen voelde ik dat ook hij vertrouwen kreeg in alle veranderingen die op komst waren.

Helaas liep alles anders en moesten wij na ruim 20 weken afscheid nemen van onze dochter Liv. Na het slechte nieuws van de 20 weken echo hebben we veel gewandeld met Bo & Balou. Uit beweging alles bespreken. Vanuit onze coachpraktijk doen we graag zoveel mogelijk vanuit beweging en nu ervaarden we zelf weer hoe ontzettend fijn dat is. En Bo & Balou die waren elke keer weer blij met de extra wandelingen en het buiten zijn. Natuurlijk gingen de gesprekken thuis door en dat was veel voor de honden. De zware energie (spanning, stress, verdriet) die wij bij ons hadden had ook effect op hun. Ze werden onrustig en met name Balou klampte zich vast aan Ernst, waardoor ze moeilijk haar rust kon vinden. Daarom besloten we ze beide een aantal dagen onder te brengen bij de oppas en familie. Zo konden wij in rust afscheid nemen van Liv en konden de honden loskomen van onze energie.

4 dagen later kwamen Bo & Balou weer thuis, inmiddels was Liv geboren en lag ik het grootste deel van de dag nog op bed. Toen ik die avond beneden kwam was het Bo die direct contact met me maakte, hij liet mij bepalen hoe ik dat deed. Typisch Bo, als hij voelt dat er lichamelijke beperkingen zijn wordt hij enorm voorzichtig. Balou daarentegen maakte geen contact, zelfs niet toen ik haar aaide. Ze draaide haar kop weg en liet in energie zien dat er geen ruimte was voor mij. Het raakte me zo hard dat ik in huilen uitbarstte. 20 weken lang waren Balou, Liv en ik in energie aan elkaar verbonden, was er iets magisch in onze verbinding die ik niet kan omschrijven en nu moest ik het alleen doen, niet alleen de verbinding met Liv was op dat moment weg, maar ook die met Balou. Ik voelde me direct schuldig, had ik Balou meer moeten betrekken bij het afscheid van Liv? Ik, met al mijn kennis en vermogen om te communiceren met de honden had toch kunnen weten dat ik haar meer had moeten betrekken bij het proces? En zo schoten er nog wel 10 vragen door mijn hoofd.

Na een nacht lang woelen en draaien en het drogen van mijn tranen, kwam ik de volgende ochtend beneden en ben ik voor de bank gaan zitten met het doek van Liv bij me. Ik heb Balou verteld dat het me speet dat Liv er niet meer was. Dat haar ziel perfect was, maar dat haar lichaam het aardse leven niet aan kon. Ze dook met haar kop in het doek, snoof de geur op en na een paar minuten liep ze bij me weg. Ik liet haar gaan, besefte me dat ook Balou haar eigen tijd nodig had om het verlies van Liv te verwerken.

Later die ochtend werd er aangebeld en liepen Balou en ik samen naar de voordeur, er werd een prachtige bos bloemen bezorgt. En boeket met alle kleuren roze die je maar kunt bedenken. “Kijk Balou”, zei ik “het zijn bloemen voor Liv, omdat we vieren dat ze er was”. Balou begon te kwispelen en sprong tegen me op, blijkbaar dankbaar dat de erkenning van Liv er was, dat ook wij voelden dat Liv er echt mocht zijn. Het contact tussen ons was hersteld en diezelfde avond kwam ze weer bij me liggen, deze keer naast me zonder contact te maken met mijn buik.

Inmiddels begin ik in kleine stapjes mijn draai met Bo & Balou weer te vinden, maar merk ik dat zij mij nog niet stabiel genoeg vinden. Bo is waaks als ik met hem wandel en Balou zorgt vooral voor haar eigen behoeften als ze buiten is. Veel spelen, rennen en maakt veel minder contact met mij als voorheen. Maar het is goed, ik ben er nog niet en zij dus ook niet. Ook dit kost tijd en die tijd nemen we, om met elkaar de wond te laten helen, tot dat het een kras is die we met elkaar kunnen dragen.

Ben jij nieuwsgierig hoe ik deze periode heb ervaren vanuit de energieën die ik heb gevoeld en hoe ik deze energiestromingen ruimte geef om er te kunnen zijn zonder zweverig te worden? Blijf ons dan volgen.

Zou jij een 1 op 1 spiegelsessie willen ervaren met jouw hond? Check dan onze workshop https://bovertelt.nl/workshop-de-6-levensbehoeften/ .

Volg ons:

Bo_Vertelt_Joyce

Joyce

Baasje van Bo en Balou, echtgenoot van Ernst-Jan. HSP’er , wordt heel gelukkig van salsa dansen en je kunt haar wakker ‘s nachts maken voor een patatje mayo.

Item toegevoegd aan winkelwagen.
0 items - 0,00