Claudia

Ik zou zeggen dat het een musthave is voor iedereen die een hond heeft! Doordat ik mijn gedrag ben gaan veranderen, reageert mijn hond heel anders. De cursus is een echte bewustwording van je eigen gevoel, gedrag en behoefte, maar ook van die van de hond.

Anoniem

Bij binnenkomst was er tijd om even in te checken. Ik kon vertellen hoe ik er in zat en waar mijn behoefte lag, dat was een fijn vertrekpunt. De meditatie wordt door Joyce op een hele rustige, liefdevolle en niet oordelende manier begeleid. De sessie was echt heel bijzonder omdat er veel gebeurde in mijn lichaam en ik daardoor kon ontdekken welke blokkades ik had en wat die blokkades van mij nodig hadden. De meditatie heeft mij rust gegeven en heeft me weer in contact met mezelf gebracht, daardoor kwamen de antwoorden op mijn vragen vanzelf!

Het is moeilijk onder woorden te brengen hoe fijn deze meditatie was, dat moet je eigenlijk zelf ervaren.

Belinda

Toen ik in mijn hoofd niet meer voor- of achteruit kon, heb ik een geleide meditatie met Joyce gedaan. Aankijken, voelen en accepteren wat er is. Positief en negatief, omarmen en loslaten. Heftig en emotioneel, maar er is weer ruimte in het hoofd maar nog veel meer voor mezelf.

Dank je wel Joyce!

Rianne

Ontzettend lief, vindingrijk, eigenwijs, eerlijk en wijze jonge man. Als baby en peuter was je een open persoontje, benieuwd naar al het moois dat de wereld en jouw leven je te bieden had. Dat ben je nu nog steeds, maar je bent al vroeg je onbevangenheid verloren. Contact maken met leeftijdsgenoten begon je spannend te vinden, het wispelturige van leeftijdsgenoten vond je moeilijk. Was je wel leuk genoeg? Contact met volwassenen is makkelijker zolang je weet wat zij van jou verwachten. Maar hulp aan hen vragen, zeker in het contact met je leeftijdsgenoten, dát is dan weer een te grote drempel. Je kon niet laten zien aan de mensen in je omgeving (en net wat verder weg) wat wij als ouders wél zien: dat unieke mens, heel goed weten wat je wil, rechtvaardigheid zoekend en met zó veel liefde en trouw om te geven.

Het deed ons verdriet je zo te zien worstelen, we wilden je helpen. Kindercoaching hadden we al met je gedaan een paar jaar terug, dat hielp je zeker op weg, en ons ook. Het was fijn, maar praten, dat wilde je nu niet meer. Met jou streven naar rechtvaardigheid, het buiten-mens wat je bent en de liefde die je voor dieren hebt, kan een dier je intrinsiek coachen door je gedrag te spiegelen in het gedrag wat het dier aan je toont. Daarom zochten we contact met Bo Vertelt om onze hulpvragen voor jou aan Ernst-Jan en Joyce voor te leggen.

Beginnend met een fijn intakegesprek met Ernst-Jan. Waarbij hij ons ook een flinke spiegel voorhield na ons antwoord op de vraag: “wat verwachten jullie van jezelf in je werk en andere activiteiten die je onderneemt?”. Ons antwoord: “een 8 en een 11..”. Ook wij hebben werk te doen voor jou. Een week later ging je met Ernst-Jan en Balou aan het werk. Parcours bouwen, samenwerken met Balou, complimenten bewust leren ontvangen en geven, vragen durven stellen en hulp durven vragen aan onbekende mensen. Naar iedere afspraak keek je uit. Enkele afspraken zijn wij ook mee geweest, ook dat vonden we fijn. Zien hoe hard je werkt aan je doelen. En wij leerden ook goed kijken naar alle kleine overwinningen die jij iedere keer behaalde. Niet gelijk door te stomen naar het behalen van je hoofddoel. Je schrijft nu al je overwinningen op, zodat we kunnen stilstaan bij jouw ontwikkeling. En hoe leuk is dat!

Ernst-Jan zocht ook vaak contact met jouw super betrokken leerkracht en v.v., waardoor je ook op school gesteund werd/ wordt in je ontwikkeling. Wat zijn we daar dankbaar voor.

Een opdracht die je deed met Bo staat mij nog goed bij. Je werd gevraagd om plankjes met uitspraken in volgorde van belangrijkheid voor jezelf neer te leggen. Kijkend naar die plankjes hoopte ik dat je zou kiezen voor ‘Identiteit’, want dat is wat ik je toewens. Dat je je eigen identiteit mag ontplooien, onbevangen en met een open blik naar de wereld om je heen. Zoals je als peuter was, met je eigen interne wijsheid van nu. En ja, je koos voor het plankje ‘Identiteit’ als belangrijkste waarde voor jou in je leven. Gelukkig!

Bij je laatste afspraak met Ernst-Jan en Balou ging je schatgraven en duidelijk leren je grenzen aan te geven. De opdrachten die jij (en enkele keren ook wij) hebt (hebben) gedaan de afgelopen maanden waren telkens een mooie spiegel waarmee je weer verder kon in je ontwikkeling. Voor jou was dit coachtraject met Ernst-Jan veel ontdekken over jezelf en je eigen kwaliteiten en waarden door te doen, en dat was voor jou ieder keer weer een fijne ontmoeting!

Jess

Ik had te veel emoties in mijn hoofd en merkte dat deze steeds groter werden. Ik wist onbewust wel waarom ik me niet goed voelde, maar het kwam er niet uit. Gelukkig stelde Ernst-Jan de juiste vragen, waardoor ik me gehoord voelde. Bij de huisarts kwamen er vervolgens burn-out klachten ter sprake. Daarom besloot ik meerdere sessie bij Ernst-Jan te gaan volgen.

Wat is voor mij echt belangrijk, waar hecht ik mijn waarde aan? Ben ik echt wel zo lief voor mijzelf of ben ik alleen lief voor anderen? Een spiegel en tegelijkertijd een eyeopener. Soms realiseer je pas later dat je een duwtje in de juiste richting nodig hebt. Uiteindelijk hebben mijn eigen gedachtes te veel de andere kant op gedacht. Tijdens de sessies leerde ik mijzelf weer terug te vinden. Dat het oké is wie ik ben en dat het juist prima is dat je ook voor jezelf zorgt.

Ik ben dankbaar dat ik ben gewezen op de coachpraktijk Bo-vertelt. Met trots en plezier kijk ik terug op waardevolle sessies. Het krijgen van nieuwe inzichten maar ook het vertrouwen en het geloven in mezelf zijn voor mij wel de krachtigste meerwaarde, omdat ik voor een gedeelte toch echt kwijt was.

Voor ieder die in de knoop zit met zichzelf, bepaalde inzichten niet meer kan overzien of emoties voelt die in de war zijn, zal ik met volle overtuiging Bo Vertelt aanraden. Er wordt naar je geluisterd en rekening gehouden met jouw behoeften. De vinger op de zere plek leggen en daar geen oordeel over hebben geeft aan dat je mag zijn wie je bent en hoe professioneel ze zijn. Ik ben heel dankbaar dat ik deze sessies heb mogen voelen en ervaren!!!

Jess

Ik merkte dat ik last kreeg van angst, angst voor al die grootte honden die op ons kleine rakkertje afkwamen tijdens de wandelingen. 30 jaar geleden had ik een nare ervaring gehad met een grootte hond en zo’n 10 jaar geleden had ik nog een keer eenzelfde soort nare ervaring. De wandelingen met mijn eigen hond waren niet meer relaxt en
ik wilde heel graag van mijn angst af. En dus schakelde ik Bo Vertelt in.

Daar ging ik dan, op weg naar de polder voor mijn eerste ontmoeting met Ernst-Jan en Balou. Mijn gedachten gingen alle kanten op, “Balou is heus wel een getrainde hond dus die zal vast niets doen, hoe gaat die gast mijn gedachten/angst veranderen? Kom ik ooit nog eens van die angst af?” Tijdens de eerste sessie voelde ik me meteen al op mijn gemak. En gedurende de sessies is de angst meer langs de zijlijn komen te staan. Ik ben met meer overtuiging gaan wandelen, hield zelf de controle waardoor ik stapje voor stapje mijn vertrouwen weer terugwon.

Patricia

Ik heb een coaching traject mogen volgen met het team. In het begin kreeg ik de vraag wat zou je willen leren? Ik kwam met een hele lange lijst, maar eigenlijk lag het allemaal in het verlengde van elkaar.

Het mooiste vind ik dat ik liever ben geworden voor mezelf. Hierdoor ben ik ook zachter geworden voor mijn omgeving. Ik heb geen bevestiging meer nodig om te weten dat ik iets goed genoeg heb gedaan. Veel kleine stapjes zijn met elkaar een hele grote.

Als de lucht roze kleurt

Het is vroeg in de ochtend als ik Pien ophaal bij haar baasjes en samen met haar naar onze werklocatie wandel. Het is windstil en de zon doet hard haar best om de hemel wat licht te brengen. Deze wandeling loop ik altijd in stilte om verbinding te maken met mezelf en met de hond die mee gaat werken. Het is een in-check momentje voor ons beide. Hoe voelen we ons en hebben we nog iets nodig vandaag? Pien is zoals altijd enorm blij en enthousiast en ik voel me heel goed, in balans, krachtig. Terwijl ik dat opmerk hoor ik een vervelend stemmetje in mijn hoofd die zegt “hoe kan dat nou? Dat is niet normaal joh, dat het goed met je gaat! Mis je haar dan wel echt? Vind je het niet erg?” Mijn ego heeft blijkbaar moeite met de balans die er in mij is.

Niet veel later arriveren Pien en ik op de locatie en zet ik alles klaar voor onze eerste afspraak die dag. Als alles op z’n plek staat, het theewater kookt en de ruimte zich vult met heerlijke meditatieve muziek is het tijd om nog even verder de stilte in te gaan, zodat ik de sessie kan starten vanuit de juiste energie. Als ik de stilte op zoek voel ik dat de woorden die mijn ego heeft uitgesproken mij diep hebben geraakt. Ik observeer wat er nog meer is en realiseer me dat ik het gemis en de pijn van het verdriet altijd met me mee draag. Het heeft een hele grote ruimte gekregen in mijn systeem. Alles heeft een ruimte: verdriet, angst, ongeduld, hoop, liefde en ga zo maar door. Daardoor is er een balans en voel ik me goed en krachtig. Er is geen weerstand; alles kan er mag er zijn. En elke dag opnieuw stem ik af op dat wat aandacht van mij nodig heeft.

Terwijl ik me dit realiseer voel ik een energie achter me staan, ik “kijk” wie het is maar kan het niet plaatsen. Dan voel ik een hand op mijn schouder en een stroming van liefdevolle energie. “Doe je ogen open”, zegt de man. Ik open mijn ogen en zie dat de lucht roze is gekleurd en ik weet dat Liv bij me is, ze is altijd bij me. Een gevoel van dankbaarheid, liefde en verdriet overheerst, voor het leven, voor de dood, voor mijn reis in dit leven en voor mijn bijzondere werk. Mijn ogen vullen zich met tranen als ik de energie bedank dat hij er was en niet veel later sluit ik de stilte af, terwijl Pien dicht tegen me aan ligt. Het is tijd om aan het werk te gaan, anderen te leren wat leven vanuit liefde en je hart je brengt. En mijn ego? Die heb ik de rest van de dag niet meer gehoord ;-).


We gaan er even tussenuit…

We gaan er even tussenuit - BoVertelt

We gaan er even tussenuit

Nee, we gaan niet op vakantie, maar we gaan de komende maand wel volledig offline. En dat doen we, omdat we voelen dat het nodig is.

Dit jaar was voor ons privé heel pittig, want voor ons begon op 6 december 2019 de grootste nachtmerrie ooit; het verlies van ons meisje Liv. Het verlies van een kindje waar we zo lang naar hadden verlangd, over hadden gedroomd en over hadden gefantaseerd. Een kindje dat na 10 weken voor het eerst contact maakte met Joyce en haar de meest bijzondere spirituele ervaring ooit gaf. In de daaropvolgende 10 weken zorgde ze voor een bron van warmte, liefde en vertrouwen in ons leven. Het was een feestje. Een feestje dat na een zwangerschap van 20 weken en 5 dagen een abrupt einde kreeg. De lichten sprongen aan, het geluid ging uit en toen werd het oorverdovend stil in ons leven. Op 16 december 2019 werd Liv geboren en maakte zij ons papa en mama. Een periode van liefde, dankbaarheid, nederigheid maar ook van intens gemis en verdriet brak aan.

Maar we moesten wel verder, als ouders zonder kindje. En dat deden we op ons eigen tempo met heel veel uitdagingen op ons pad. We moesten onszelf en ons leven opnieuw vormgeven. En dat doen we tot op de dag van vandaag eigenlijk nog steeds. Want wie zijn wij nu na dit grote verlies? Wie zijn wij als ouder zonder kind? Als personen die rouwen? Wie zijn wij nu er zoveel in en om ons heen is veranderd? Er zijn bijzondere en liefdevolle mensen bijgekomen in ons leven, maar helaas zijn er ook mensen afgevallen. En met dat laatste hadden we nooit rekening gehouden. En dus rouwen we ook daar om. Om het gemis en het verdriet van mensen die ons dierbaar waren, maar inmiddels geen deel meer uitmaken van ons leven. Misschien omdat zij het niet aankunnen, misschien omdat wij zijn veranderd. Het doet pijn, echt… maar het is wat het is.

In de eerste maanden na het overlijden van Liv vroegen we het universum om de wereld stil te zetten, want alles om ons heen ging te snel door. We wilden wel mee, maar het ging niet, het was te snel en te veel. Maar toen kwam het coronavirus. De wereld stond stil, precies zoals we hadden gevraagd. En heel even voelde dat heel erg fijn, totdat het besef kwam van de impact van het virus. Een (schoon)moeder die vereenzaamde en achteruitging door haar dementie, werk dat stil kwam te liggen, inkomsten die uitbleven. Maar bovenal de sociale contacten die we zo hard nodig hadden, net als de knuffels, bleven uit. En ondertussen was er nog het ziekenhuis dat veel van onze aandacht vroeg, want alles, maar dan ook werkelijk alles werd onderzocht. En als je ons een beetje kent dan weet je dat wij niet zoveel kunnen met alle onderzoeken en kansberekeningen. En dus hebben we ook daarin op de rem getrapt. Het was genoeg en het was duidelijk, we hebben dikke vette pech gehad wat betreft het overlijden van Liv.

En terwijl de wereld stilviel en we zoveel dingen zo graag anders hadden gezien gingen we door. We besloten onze tijd te besteden aan de gratis snuffelcalls voor iedereen die behoefte had aan een gesprek en een luisterend oor. We schreven een online training voor mensen met hun eigen hond investeerden in ons bedrijf en bleven vooruit kijken. In juni ontstond er weer ruimte voor de sociale contacten en tegen de tijd dat het augustus was kwam er meer rust. De diepe dalen van de rouw leerden we te herkennen waardoor we beter konden begrijpen wat er met ons gebeurde.

Op de dagen dat we alleen maar konden rouwen en huilen gooiden we de agenda leeg en maakten we ruimte voor dat wat er mocht zijn: pijn, verdriet en stilte. Helaas werd dat niet door iedereen geaccepteerd en moest Ernst-Jan bij zijn werkgever de uitdaging aangaan om te kiezen voor wat hij nodig had. Het thema ‘grenzen aangeven’ is nog nooit zo aanwezig geweest in ons leven. Maar hij ging door totdat hij op een dag in oktober op gesprek moest komen en te horen kreeg dat hij zijn baan kwijt was om economische redenen. Eerlijk? We twijfelen aan die redenen, maar ook dit is wat het is. De strijd aangaan voelde niet goed voor Ernst-Jan en dus deed hij dat ook niet. Het geeft voor ons vooral aan hoeveel de wereld nog te leren heeft. En hoe anders bedrijven het zouden kunnen doen als ze in de basis beginnen met vertrouwen en een open communicatie met hun medewerkers. Om nog maar te zwijgen over het onbegrip dat er heerst rondom het thema rouw.

Maar we gaan door. Want we blijven in al het gemis, het verdriet, de pijn, de onwetendheid van mensen en de hardheid van de maatschappij geloven en vertrouwen in wie wij zijn als persoon. We zijn nog steeds open, warm, liefdevol en direct. En we vertrouwen erop dat alles is zoals het moet zijn. En dat alles wat wij meemaken van dienst kan zijn naar anderen toe en dat dan ook de ander in staat zal zijn om vanuit liefde te handelen.

En terwijl we doorgaan vinden we het ontzettend stom dat Liv niet bij ons mocht blijven, zijn we boos op moeder natuur dat ze ons dit heeft aangedaan, zijn we intens verdrietig omdat we ons meisje elke dag zo intens missen. Want het cliché is waar: “Het voelt alsof ze er altijd al is geweest”. Het is voor ons moeilijk te beseffen hoe ons leven was voordat zij werd geboren.

“Maar hoe kun je dan nog verder vanuit liefde en vertrouwen?”, zul je denken. Tja, door elke dag opnieuw te kijken naar wat er wél is. Enorm stom als we het zo opschrijven, maar het is wel echt zo! Onze praktijk groeit en ons klantenbestand is dit jaar uiteindelijk verdubbeld, ondanks de corona crisis. Ons werk wordt gezien, we hebben de SKJ-certificering binnen, mooie samenwerkingen bereikt, co-coach Pien in ons team verwelkomd. We hebben zoveel lieve mensen om ons heen die in ons geloven. Met wie we kunnen lachen, huilen en praten en waar alles mag ‘zijn’ en dat is echt alles waard. We stonden in het Algemeen Dagblad met een prachtig artikel, we ontvingen waanzinnige recensies en hebben samen mogen werken met de meest mooie coachees die een coach zich kan wensen. En dan hebben we het nog niet eens over de ontwikkeling die Joyce heeft doorgemaakt op spiritueel niveau. En dat alles maakt ons trots en dankbaar, want zo wordt de liefde en het vertrouwen verspreid en dat is wat onze Liv kwam brengen.

Maar nu gaan we er dus even tussenuit: vanaf morgen tot 2 januari zijn we offline. December wordt een maand van rouwen, tranen, gemis, liefde, samenzijn en van dankbaarheid. Want ondanks alle tegenslagen zijn we nog elke dag dankbaar voor alle inzichten en alle liefde die Liv ons heeft gebracht. En voor het feit dat we samen zo ontzettend sterk zijn.

Jullie mogen in de tussentijd natuurlijk alle (aan)vragen naar ons blijven sturen. Vanaf 2 januari pakken wij de draad weer op en zullen we jullie e-mails en berichtjes beantwoorden en alle aanvragen weer gaan inplannen.

Voor nu wensen we jullie allemaal een liefdevolle december maand toe. Zorg voor elkaar, vertel de mensen die je liefhebt wat je ze wilt vertellen, vertrouw op wat je voelt en geniet van de allerkleinste dingen in het leven, want morgen kan alles anders zijn.

“You don’t always need a plan. Sometimes you just need to trust, let go and see what happens”

Kun je niet tot januari wachten op onze berichtjes? Volg ons dan via onze privé accounts.

Het team van Bo Vertelt: Bo, Balou, Joyce en Ernst-Jan

Ernst-Jan en Joyce

Baasjes van Bo en Balou. Hebben een flinke dosis zelfkennis en hebben zich zelf geleerd te leven vanuit liefde.

Item toegevoegd aan winkelwagen.
0 items - 0,00