‘To do’ or ‘Nog to do’: muurtje schilderen, honden wassen, bananenbrood bakken

Dit zijn zomaar even drie uitvluchten die ik veel leuker vind om te doen dan bezig zijn met de SKJ-registratie. En toch besloot ik 3 maanden geleden om, samen met Joyce, mee te doen aan het EVC- traject. Dit traject is ondersteunend voor eenieder die deze certificering wil behalen als het gaat om de SKJ-registratie. De registratie is een landelijk keuringsmerk voor mensen die werken in de jeugdhulp of jeugdbescherming. Vanuit Bo Vertelt willen wij deze registratie graag behalen, omdat we niet alleen aanvragen krijgen via gemeentes, maar het ons ook helpt om onze toekomstplannen nog beter te verwezenlijken.

Afijn. Na een goed gesprek met EVC maakten we dus de keuze om dit traject te gaan doen en zo hadden we 15 weken de tijd om dit alles tot in de puntjes uit te werken. En uitwerken is hierin nogal groot, want dit traject is op HBO-niveau en voor mij persoonlijk, maar ook voor Joyce echt een uitdaging als het om de uitwerking gaat. Wij functioneren in de praktijk gemakkelijk op HBO-niveau, maar we leren en lezen allebei op MBO niveau. In dit traject betekent dit voor ons dus geen 80 uur werk, maar 160 uur werk. We moeten ons alle teksten en vragen eigen maken om het goed te kunnen vertalen naar de opdrachten. Gelukkig met als resultaat dat we de opdrachten wel op het HBO niveau kunnen uitvoeren.

Anyway so far so good zul je denken; je hebt 15 weken de tijd en je hebt de beschikking over een begeleider vanuit EVC gekregen die je bijstaat voor vragen en feedback. Niets is echter minder waar, daarom neem ik jullie graag mee in mijn struggles als het om deze lesstof gaat. Wie weet herken jij jezelf er wel in 😉.

Alles vanuit de certificering moet ik doen in een digitale wereld, dus geen boeken of naar een klaslokaal toe voor een gezamenlijk overleg, maar een karrenvracht aan documentatie, instructiefilmpjes, e-mails en handleidingen. En dus alleen, of nou ja met behulp van Joyce.

Ik moet het doen met een videocall waarin er mensen aanwezig zijn die gedragswetenschapper zijn of jeugdwerkers/hulpverleners. Velen van hen werken voor grote instanties en zitten heel erg op de inhoud. Ook lijkt het alsof zij dit traject er “even” bij doen. In mijn beleving runnen zij een druk huishouden, werken ze fulltime, ontwikkelen ze tegelijkertijd een nieuwe coachtool en is dit traject een appeltje eitje.

En ik? Ik heb het er moeilijk mee! Ik heb het moeilijk met alle HBO termen die worden gebruikt zoals bijvoorbeeld: provocatie, opportunisme en authenticiteit. En dan moet je je even bedenken hoe deze woorden eruitzien voor iemand zoals ik met dyslexie. En dat er even geen automatische spelling is in mijn hoofd (halleluja dat die bestaat op de PC), dan krijg je dus profokatie, oportunist, en auwtensiteit. Ik ben me er inmiddels ook van bewust hoe mijn proefwerken er vroeger op school uit gezien moet hebben 😉.

Ik vind het moeilijk om me te concentreren op dit traject. En ik zie dan ook regelmatig het gezicht van Joyce voor me als ik achter de pc plaatsneem en ik de eerste tien minuten heel serieus naar het beeldscherm kijk en zij vraagt “Zijn het leuke YouTube filmpjes?” Of de keren dat ik dacht heel geconcentreerd voor me uit te kijken en ze zei ”Welke uitvluchten ben je nu aan het bedenken?” Man, ik had met alle liefde alle muren in het huis willen schilderen, de honden gewassen, vers bananenbrood gebakken, de bedden opgemaakt en al het onkruid tussen de tegels weggehaald in de achtertuin.

Maar ik weet ook heus wel dat al die dingen me natuurlijk niet op het juiste concentratie punt brengen en gelukkig herkende ik mijn valkuilen. Daarom begon ik met het visualiseren van mijn einddoel; het behalen van de registratie. En hierdoor ontstond er genoeg motivatie om dagelijks tijd te besteden aan de papierwinkel. Maar daarnaast ontstond er nog meer!

Zo heb ik drie bedrijven benaderd waarmee ik heel graag wil gaan samenwerken, maar waarvan ik weet dat dat niet kan als ik geen SKJ-registratie heb. Hieruit ontstonden vervolgens drie hele mooie gesprekken, waarbij ze allemaal aangaven dat het SKJ- traject een taaie dobber is, maar als ik de registratie haal zeker mag terugbellen voor een persoonlijke kennismaking. En als klap op de vuurpijl hebben zij mij ook nog gekoppeld aan twee mensen die momenteel in hetzelfde traject zitten. Hierdoor heb ik nu dagelijks contact met deze mensen en kunnen we elkaar helpen en motiveren.

Voor mezelf heb ik op de koelkast de mooie projecten uitgeprint en opgehangen, dat is het doel! Dus de focus is er om ook de laatste schooluren vol te maken en alles door te sturen naar de accesor. Enne, er blijft natuurlijk altijd wat tijd over om naar YouTube te kijken 😉, aangezien er wel een limiet zit aan mijn focustijd.

Mijn kracht om te dromen en te visualiseren hoe het zal zijn zorgt ervoor dat ik dagelijks door de moeizame stof heen kom. Ik heb er vertrouwen in dat we het gaan halen, maar ik waardeer het wel enorm als jij met ons mee duimt.

Herken jij je in mijn ADHD-kwaliteiten en valkuilen en wil jij leren hoe je hier op een liefdevolle manier mee op kan gaan?

Kom gerust eens langs voor een snuffelsessie, iedereen vanaf 10 jaar is van harte welkom in onze praktijk!

Ernst-Jan van Wijk

Ernst-Jan van Wijk

Baasje van Bo en Balou, echtgenoot van Joyce. Leeft vanuit onvoorwaardelijke liefde. Is dol op buitensportactiviteiten en je kunt hem ‘s nachts wakker maken voor M&M’s.

Volg ons:

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Item toegevoegd aan winkelwagen.
0 items - 0,00